En ég færi þér nokkuð sem mun gleðja þig.
Mikið ertu slæmur.
- Mér liggur við tárum. - Veldu þér bók.
Ég gæti eins valið eftirlætisstjörnu á himni.
Því ertu svo djúpt snortin?
Líklega vegna þess að faðir minn var vanur
að lesa fyrir mig fram á nætur.
Hann var bókhneigður og ég var vön að sofna frá rödd hans.
- Hvers konar bækur las hann? - Vísindi, heimspeki...
Þær minna mig víst á hann. Hann lést þegar ég var átta ára.
"Útópía" var síðasta bókin sem hann færði mér.
Þess vegna vitnarðu í hana.
Ekkert vildi ég frekar en heyra rödd hans aftur.
Er eitthvað að?
Öll mín námsár
sýndi enginn kennari jafn brennandi huga og þú.
Jafnvel ein minning þín er þrungin meiri sannfæringu
en ég hef nokkru sinni átt.
- Ef ég hef sagt eitthvað... - Ekki afsaka þig.
Það er ekki þín sök.
Fljót, Marguerite. Það er nú eða aldrei.
Afsakið, yðar hátign...
Þér hafið víst misst þetta.
Hamingjan góða!
Ég minnist ekki einu sinni að hafa borið þetta.
Þakka þér fyrir, barn.
Þú ert einstök stúlka að skila slíkum dýrgrip.
Ég verðskulda ekki lofið, yðar hátign.
Hvílíkt gæðablóð.
- Hvað heitir hún? - Marguerite de Ghent.
Komdu og spjallaðu við mig á morgun. Bjóddu móður þinni.
Eins og þér óskið.
Þetta er afar leiðinlegt.
Við snúum strax aftur til klaustursins.
- Við höldum áfram fótgangandi. - En það er hálfs dags ganga.
Hafið þér enga ævintýraþrá, yðar hátign?
Fyrst þú segir þetta svona...
Við vitum ekkert með vissu. Prinsinn kom ekki til kirkju.
Við þurfum að komast að stöðunni.
- Marguerite fær að gera allt. - Engan kjánaskap.
Drottningin veit ekki að þú ert til.
Marguerite gerir þetta fyrir okkur allar.
- Hjálpaðu henni að búa sig. - Indælt!
Næst verð ég látin þrífa öskustóna með Danielle.
- Hvar er stelpan? - Líklega að veiða kanínur með tönnunum.
Afsakið frú,
en fjarlægðuð þér gyllta spegilinn í herbergi yðar?
- Auðvitað ekki. Því spyrðu? - Hann er líka horfinn.
Hann verður þá líka dreginn af launum ykkar.
Hættu að tilkynna henni þegar hlutir hverfa.
Við verðum brátt farnar að borga með okkur.
Eins gott að ég nefndi ekki veggteppin.
Maður skyldi ætla að ég rataði til minnar eigin hallar.
Hvers vegna spyrja karlmenn aldrei til vegar?
Þarna er hún! Í hina áttina.
Og því er ég hér niðri og þú þarna uppi?
Og það á undirfötunum.
Ekki gat ég klifrað í kjólnum.
Og hvað myndi gerast ef þér brytuð yðar konunglega háls?
Þú syndir ein, klífur kletta, bjargar þjónum.
- Er þér nokkuð ómögulegt? - Að fljúga.
Snúið yður undan svo ég geti klifrað niður.
Eruð þið enn á ferð?
Vertu kyrr uppi, það eru átök í uppsiglingu.
Kona mín þakkar þér þessa góðu flík.
Skilaðu mér kjólnum.
Slepptu henni. Þið eigið sökótt við mig.
Látið hana lausa.
Ég krefst þess að þú skilir fötum mínum þegar í stað.
Þar sem ég er nú án fylgdar vil ég líka fá hest.
Þú mátt fá hvað sem þú getur borið.
Lofarðu því?
Upp á æru og trú, hvað sem þú getur borið.
Komdu aftur. Þú færð hest.
Tilkynnið mér um leið og hún kemur heim.
- Er það skilið? - Já, frú.
Þér lesið hugsanir mínar, herra minn.
Og þær eru jafn óljósar og mínar eigin.
- Gefst Frakkland þá upp? - Aldrei!
Næst vel ég pappír.
Nú er komið að yður og það á að vera bitastætt.
Mig langar ekki að verða konungur.
Hugsið um alla þá dásamlegu hluti sem þér gætuð gert
fyrir þjóðina og alla veröldina.
En að vera svo bundinn stöðu sinni.
Að vera litinn það, en ekki sá, sem maður er.
Þú veist ekki hve óþolandi það er.
- Ég fer nærri um það. - Er það?
Sígaunar eru til dæmis ætíð háðir þjóðfélagsstöðu.
Líkt og þér eru þeir skil- greindir samkvæmt henni
en ekki eftir því hvaða mann þeir hafa að geyma.
Þér njótið forréttinda og þeim fylgja vissar skyldur.
Fyrirgefið. Nú gleymi ég enn að gæta að munni mínum.
Nei, munnur þinn töfrar mig.
Stönsum hér. Ég vil ekki vekja neinn.
Þú bjargaðir lífi mínu í skóginum.
Stúlkum ber að gera sitt besta, herra.
Kallaðu mig Henry.
Nicole...
Veistu hvar Amboise rústirnar eru?
Ég fer þangað oft til að vera í einrúmi.
Hittu mig þar á morgun.
- Ég skal reyna það. - Þá bíð ég allan daginn.
- Af með höfuðið. - Vaknaðu, Francis.
Sonur okkar hefur fréttir að færa.
Ég vil byggja háskóla með gríðarstóru bókasafni
þar sem fólk af öllum stéttum getur lært.
Hver ert þú og hvað hefurðu gert við son okkar?
Og við skulum bjóða sígaununum á dansleikinn.
- Ertu lasin? - Nei.
- Jú. - Hvar varstu?
- Ég villtist. - Ég trúi þér ekki. Þú dylur mig einhvers.
Segðu mér það!
Vilt þú ekki segja mér það svo ég geti farið að sofa?
Hvað með morgunverðinn okkar?
Þú hefur tvær hendur. Lagaðu hann sjálf.
Letiblóðið þitt!
Jacqueline, farðu og sjóddu vatn.
Ég að sjóða vatn?
Ég vissi það!
Þér er best að koma fljótt.
Sjá hverjum þóknaðist loks að heiðra okkur með nærveru sinni.
- Hvað eruð þið að gera? - Máta kjólinn minn.
Heldurðu virkilega að þú fáir að fara eftir þessa framkomu?
Haldið þið virkilega að þið öðlist kórónu með klækjum ykkar?
Að veiða prins líkt og bráð. Það er andstyggilegt.
Þú ert bara afbrýðisöm.
- Þetta eru skór móður minnar. - Og hún er dáin.
- Ég ríf af þér hárið! - Mamma!
Gerðu eitthvað, mamma!
- Farðu eða ég skal... - Gerðu það ekki!
- Láttu hana frá þér. - Láttu mig fá skóna.
Láttu hana frá þér.
Hugsaðu þig vandlega um...
bók föður þíns eða skó móður þinnar.
En hvorugt bjargar þér frá vendinum.
Þú getur sjálfri þér um kennt.
Fyrst morgunverðurinn og svo þessi voðalegu tök.
Ég veit ekki hvað kom yfir mig.
Ég mun aldrei gleyma hvernig Marguerite datt á rúmið.
Þetta átti hún ekki að segja um móður þína.
Þakka þér fyrir.
Þú verður að láta hirðlækninn líta á þetta.
Hugsa sér að þú hafir bjargað barni frá trylltum hesti.
Móðureðlið tók völdin, yðar hátign.
Því miður getur sonur minn ekki hitt okkur.
Hann hefur enn látið sig hverfa.
- Aftur? - Já. Hann var burtu í allan gærdag
og kom ekki fyrr en í morgunsárið.
Það hlýtur að vera dásamlegt að hafa svo mikið úthald.
Kannski geturðu upplýst ráðgátu. Hver er Lancret greifaynja?
Hún dvelst hjá frænku sem enginn virðist þekkja.
- Eigið þér við Nicole de Lancret? - Einmitt!
Dásamlegt! Ég var farin að halda að hún væri vofa.
Hún hefur verið á sveimi árum saman.
Raunar dvelst hún hjá okkur. Er ekki svo?
Jú, að sjálfsögðu... hún er frænka okkar.
Sú sem þú kallar Öskubusku.
Hjálpi mér, barn. Amar eitthvað að þér?
Það var bara býfluga.
Líður þér ekki vel?
Ég er ekki alveg með sjálfri mér í dag.
Og mér finnst sem ég sé að springa.
- Ég verð að segja yður nokkuð. - Og ég þér.
Þú gleymdir bókinni í vagninum.
- Yðar hátign... - Henry.
Ég get ekki dvalið lengi en ég varð að hitta þig.
Ég hef margt að segja.
Komdu. Mig langar að sýna þér nokkuð.
Hér lék ég mér sem lítill drengur.
Þetta var eftirlætisstaður föður míns fyrir stríðið.
Mikið er hann fallegur.
Lífsskeið mitt markast af þessum trjám...
héðan frá og alla leið upp.
Og þau eru enn að vaxa.
Það er löng ævi framundan...
en ég sé mig ekki lengur einan.
Þú auðveldar mér þetta ekki.
Ég sef ekki af ótta við að vakna og uppgötva
að þetta var allt draumur.
Ég gerði mikla uppgötvun í nótt.
Áður hélt ég að ef ég léti mér annt um eitthvað
þyrfti ég að láta mér annt um allt og þá yrði ég óður.
En nú hef ég fundið tilgang.
Raunar vaktir þú huga minn því verkefni.
Og nú er ég svo yndislega...
frjáls!
Það er ekki af mínum völdum.
Nicole... þú ert ólík öllum hirðdömum sem ég hef kynnst.
Ég mun tilkynna þaî á dansleiknum morgun.
Því þurftirðu að vera svona dásamlegur?
Hvað ætlaðirðu að segja mér?
Bara að... kvöldið í gær var það besta sem ég hef átt.
Ég verð að fara.
En það lymskubragð að gera móður þína að greifaynju.
Það er næstum jafn fáránlegt og að ætla
að prins umgangist þjónustu- stúlku sem talar við svín.
Hvort angrar þig meira að ég sé almúgastúlka
- eða ég veiti ykkur samkeppni? - Hvar er kjóllinn?
Ég veit ekki hvað þú átt við.
Kjóllinn og skórnir hurfu úr herbergi mínu.
- Ég veit að þú faldir hann. - Hvar léstu kjólinn?
Hvar eru kertastjakarnir, veggteppin og silfrið?
Kannski er kjóllinn á sama stað.
- Þú afhendir kjólinn! - Frekar kysi ég kvalróðisdauða
en að þessi dekurdrós klæðist kjól móður minnar.
Við getum kannski uppfyllt ósk þína.
Inn með þig!
Ef þið opnið dyrnar fáið þið að kenna á því.
Safnið saman öllu verðmætu. Við förum í bæinn í fyrramálið.
- Þetta er bara dansleikur. - Og þú ferð bara til að borða.
Lofuð? Belgískum manni?
Já, því miður.
Þetta hlýtur að vera misskilningur.
Hún fer með skipi í dag.
Barónessan var treg til að ræða það.
Engin furða þegar um slíkar fréttir er að ræða.
Hún hefði átt að sjá sóma sinn í að segja mér af trúlofuninni.
- Hefðirðu tekið mark á því? - Nei, ég hefði...
Hamingjan góða!
Hvernig gat ég verið svo blindur?
Ég jós úr skálum míns konunglega hjarta
þegar hún reyndi að kveðja mig.
Hún hefur sterkar taugar að geta haldið ró sinni
meðan þú reynir að stela hjarta hennar.
- Voðalegur auli hef ég verið! - Láttu nú ekki svona.
Allt er betra en Spánn.
Þú verður að segja prinsinum hvað gerðist.
Ég er ekki frægur. Prinsinn vill ekki hitta mig.
Þú ert vinur hennar. Hún þarfnast þín.
- Prinsinn væntir hennar. - Ég get það ekki.
- Og svo ég að vinna í kvöld. - Talaðu þá við da Vinci.
Þú getur farið á fund hans sem listmálari.
Ég er bara nemi og hann fremsti listmálari veraldar.
Ég gæti allt eins farið á fund Guðs.
Sýndu einu sinni hugdirfsku.
Ég vildi vera páfuglinn.
Hesturinn er eitt göfugusta sköpunarverk Guðs.
Viltu þá ekki beita mér fyrir vagninn?
Ef það flýtir för okkar.
Ég er að leita að signor da Vinci.
Signor da Vinci?
- Það er ómögulegt. - Ég skal.
- Frábært. - Þetta var snilld.
Mín verður minnst í sögubókum sem "mannsins sem opnaði dyr".
- Gustave...? - Maurice segir að prinsinn bíði þín.
Hann bíður stúlku sem er ekki til.
Ég heiti Danielle de Barbarac og er aðeins þjónustustúlka.
Og ég er óskilgetinn bóndasonur. Það skiptir engu.
- Ég blekkti hann. - Prinsinn skilur það.
Komdu, við verðum að búa þig fyrir dansleikinn.
- Ég vil ekki fara. - Þá á barónessan vísan sigur.
Hvernig get ég litið í augu hans?
Hann verðskuldar að heyra sannleikann frá ástinni sinni.
Fugl getur elskað fisk en hvar eiga þau að búa?
Ég skal þá útbúa vængi handa þér.
Við megum engan tíma missa. Náðu í kjólinn, Louise.
Þú vildir víst hitta mig.
Já, faðir.
Heyrðu mig nú, Henry...
Það var kannski óréttlátt að beita þig þrýstingi
vegna hjónabands sáttmálans.
Ég taldi tímabært að breyting yrði.
Þú virtist ráðvilltur.
Og mig langar aðeins að segja...
hvað háskólann varðar... Hugmyndin er frábær.
- Við skulum ekki gefa neinar yfirlýsingar í kvöld. - Ég hef gert upp hug minn.
- Hún er meistaraverki lík. - Hún líkist móður sinni.
- Lítum nú á málverkin þín. - Núna?
Fyrir mann á mínum aldri finnst ekki heppilegri tími.
Bíðið við! Það er venja.
Nú er komið að því, elskan.
Vinir... háttvirtu gestir.
Okkur er sönn ánægja, á þessari hátíð...
ekki aðeins að heiðra signor da Vinci,
sem nú virðist horfinn...
heldur einnig að tilkynna langþráða ákvörðun.
- Svo, án frekari formála... - Andaðu rólega.
Veitist mér sá heiður að tilkynna trúlofun sonar okkar,
Henry prins og...
Ja hérna. Hvað er að sjá?
Móðir mín sagði að þú værir lofuð.
Það er rangt.
En ég verð að segja nokkuð áður en þú segir annað orð.
- Ertu þá ekki lofuð? - Nei.
Ég var næstum búinn að gera voðaleg mistök.
Hver er hún?
Ég giska að hún sé Lancret greifaynja.
Hver þá?
- Komdu, ég ætla að kynna þig. - Ég verð að tala við þig.
- Svarið erjá, hvað sem það er. - Nei, bíddu.
Sjáðu, ég bauð sígaununum.
- Hvað ertu að gera? - Gera þig að prinsessu.
- Að þú skulir voga þér! - Hafðu stjórn á þér, frú.
Hún er svikari. Hún heitir Danielle de Barbarac
og hefur verið í þjónustu minni undanfarin 10 ár.
Þjónustustúlka! Er þetta glens, Henry?
- Nú hættirðu þér á hála braut. - Spurðu hana sjálfur.
Hún er lævís svikalómur
og mér ber að upplýsa hve ágjörn og fláráð hún er.
Segðu þessum konum hver þú ert.
Segðu þeim það.
Hneigðu þig fyrir kóngafólki, ósvífna flenna.
Hjálpi mér. Það getur ekki verið rétt.
Nicole de Lancret var móðir mín. Hún hefur rétt að mæla.
Eplið?
- Varst það þú? - Ég get útskýrt allt.
- Ég krefst skýringa. - Fyrst ertu lofuð...
og nú ertu þjónustustúlka.
- Nú er nóg komið. - Henry.
Gjörið svo vel að þúa mig ekki, ungfrú.
Ég er Frakklandsprins...
og þú ert alveg eins og hin.
Hvað ertu búin að gera?
Ég nýt forréttinda og þeim fylgja vissar skyldur.
- Þvættingur. - Þú gengur of langt.
Nei, þú gengur of langt.
Veistu hvað hún lagði á sig til að koma hingað?
Hún laug að mér. Hún kom til að segja þér sannleikann
- og þú fleygir henni í úlfana. - Hvað veist þú um máli? I
Þú smíðar fljúgandi vélar og gengur á vatni
en veist ekkert um lífið.
Ég veit að án ástar er það einskis virði.
- Hvað með ást án trausts? - Hún er sú rétta fyrir þig.
Ég er þjónn ríkis míns og ég hef gert upp hug minn.
Ég hvika ekki.
Þá verðskuldarðu hana ekki.
Ég hef eftir áreiðanlegum heimildum
að áður en þú kynntir þig svo skammarlega
hafi prinsinn ætlað að velja Marguerite fyrir brúði.
Mikið eru karlmenn hverflyndir.
Aðra stundina kyrja þeir ástaróð
og þá næstu ertu aftur orðin þjónustustúlka.
Ég hef aldrei séð þig leggja svo hart að þér við verkin.
Því heldurðu að ég vinni fyrir þig?
Það er naumast að við erum uppstökkar.
- Farðu frá. - Þetta er þín eigin sök.
- Ég hef verk að vinna. - Láttu hin annast þau.
Þú sigraðir! Skilurðu það ekki?
Flyttu í höllina og láttu okkur í friði.
Þú ert ekki lengur mitt vandamál.
Er ég vandamál í þínum augum?
Ég hef gert allt sem þú hefur beðið mig
og samt neitaðirðu mér um það eina sem ég þráði.
- Hvað var það? - Hvað heldurðu?
Þú ert eina móðirin sem ég hef þekkt.
Þótti þér aldrei vænt um mig, ekki einu sinni agnarögn?
Hvernig getur nokkur elskað steinvölu í skó sínum?
Komdu og sjáðu! Það er allt fundið!
Herra le Pieu. Þú kemur á réttum tíma.
Það er allt hér, hver einasti kertastjaki.
Þarna eru bækurnar hans pabba og málverkin.
- Þú seldir honum munina. - Já, og nú eru þeir hér aftur.
Við getum ekki verið eins og fátæklingar við komu kóngsins.
Þakka þér fyrir. Þetta er okkur svo dýrmætt.
Ég stunda kaupsýslu ekki góðgerðarstarfsemi.
Ég skil ekki.
Ég gat ekki leyft að þú angraðir prinsinn.
Við barónessan höfum... gert með okkur samning.
Takk fyrir. Ég held að hagurinn sé fremur þinn.
Ungfrú...
Ég skil líðan þína ofurvel.
Og ég sem hélt að ég ætti við vanda að stríða.
- Hvar er hún? - Barónessan?
Ni... Danielle.
- Hún var seld, herra. - Seld? Hverjum?
Pierre le Pieu. Rétt eftir dansleikinn.
Nefndu ekki samtal okkar við nokkurn mann.
Það kemur allt í ljós fyrr en síðar.
Komdu, Laurent. Við höfum verk að vinna.
Kom inn.
Það er leitt að sjá þig í hlekkjum.
Ég fjarlægði þá ef þú lofaðir að strjúka ekki aftur.
- Ég hef enga ástæðu til að vera hér. - Nú ertu mín eign.
Ég er einskis manns eign og síst af öllu þín.
Ég vildi að þú íhugaðir boð mitt.
Það geri ég ekki.
Ég átti hest líkan þér. Glæsileg skepna en þrjósk...
rétt eins og þú. Einþykkur úr hófi fram.
Hann þarfnaðist líka bara tamningar.
Þú skalt halda þig í hæfilegri fjarlægð.
Þú baðst mig ekki kurteislega.
Ef þú vildir gjöra svo vel.
Ég gæti komið þér í snöruna fyrir þetta.
Ekki ef þú ert dauður.
Ég hef svo gaman af hve skaprík þú ert.
Faðir minn var fær skylmingamaður. Hann kenndi mér vel.
Láttu mig fá lykilinn eða ég hika ekki við að skera...
frá nafla... upp á nefbrodd.
Hér er frelsi þitt, ungfrú góð.
Hvað ert þú að vilja hér?
- Ég kom til að bjarga þér. - Bjarga mér?
Almúgastúlkunni?
Raunar kom ég til að biðjast fyrirgefningar.
Ég bauð þér allan heiminn en brást þér við fyrstu hindrun.
Gerðu það, Danielle.
Endurtaktu það.
Mér þykir það leitt.
Nei, þann hluta sem þú nefndir nafn mitt.
Danielle.
Viltu vera svo góð að hjálpa mér að finna stúlkuna...
sem á þennan einstaka skó?
Hvar fannstu hann?
Hún er sú eina rétta fyrir mig.
Segðu að ég hafi ekki glatað henni.
Hann er í eigu bóndastúlku sem lést vera hirðdama
- til að bjarga lífi manns, herra. - Ég veit það.
Og ég heiti Henry.
Ég krýp fyrir þér, ekki sem prins
heldur sem ástfanginn maður.
En mér myndi líða sem konungi...
ef þú... Danielle de Barbarac...
vildir verða eiginkona mín.
Hvernig gat ég vitað að hann kæmi hlaupandi?
Hann var að gifta sig.
Hann talaði við þig. Hvað sagði hann?
Ég er ekki viss. Það gerðist svo fljótt.
En ég held hann hafi sagt: "Þetta var mér mátulegt
fyrir að taka útlending fram yfir systur þína."
Það var gott.
Við ættum kannski að láta hann engjast nokkra daga.
Ég skal!
Hans hátign Francis konungur óskar eftir áheyrn
barónessu de Ghent og dætra hennar þegar í stað.
- Er eitthvað að? - Nei, frú.
Konungur óskar eftir að þið mætið prúðbúnar.
Við munum prúðbúast.
Barónessa, hefurðu farið með lygar
við drottningu Frakklands?
Hugsaðu þig vandlega um, frú
eða svarið gæti orðið þitt síðasta.
Mæður myndu gera næstum allt fyrir dætur sínar.
Ég hef kannski gengið nokkuð langt.
Hvað hefurðu gert? Ég er líka fórnarlamb hennar.
Hún laug að okkur báðum. Ég skammast mín fyrir hana.
Dirfistu að snúast gegn mér, vanþakkláta drós?
- Sjáið þér hvað ég má þola? - Þegið báðar!
- Hegða þær sér alltaf svona? - Verr, yðar hátign.
Ég vona að þú hafir ekki komið nærri þessu, Jacqueline.
Að sjálfsögðu ekki. Ég kom bara til að borða.
Barónessa, þú ert hér með svipt titli þínum
og þú og þessi hræðilega dóttir verðið sendar til Ameríku með næsta skipi.
Nema einhver hér vilji tala máli ykkar.
Mér sýnist margir vera farnir úr bænum.
Ég skal tala máli hennar.
Hún er þó stjúpmóðir mín.
Yðar hátign.
Marguerite, þú hefur víst ekki verið kynnt...
fyrir eiginkonu minni.
Þú skalt vita...
að héðan af mun ég gleyma þér og aldrei hugsa um þig framar.
En ég er þess fullviss aî þú munt hugsa um mig
hvern dag sem þú átt ólifaðan.
Hversu margir dagar eru það?
Ég bið þess eins, yðar hátignir
að hún fái sömu meðferð og hún veitti mér.
Þvoið borðdúkana og takið svo til við munnþurrkurnar.
Og færið þvottinn þangað.
- Þú heyrðir hvað konan sagði. - Þú líka.
- Já, en ég stjórna hér. - Ég held nú síður.
Þú ert á sama báti og ég, einskis verð.
Svona talarðu ekki við mig. Ég er af aðalsættum.
Mikið eruð þið leiðinlegar.
Komið ykkur nú að verki.
Hún er dásamleg.
Þetta er síðbúin brúðargjöf, yðar hátign.
Hvað? - Ég er ekki enn búinn að átta mig... Yðar hátign.
En þótt þú sért nú konungleg get ég enn lamið þig.
Miðað við þína hæfileika verð ég að segja...
að myndin líkist henni ekki.
Þér ber að vera töfrandi.
Og okkur ber að lifa hamingjusöm upp frá því.
Hver segir það?
Ég veit það bara ekki.
Myndin af langa-langaömmu minni hékk í háskólanum
allt fram til byltingarinnar.
Þá var þessi sanna ástarsaga
orðin að einföldu ævintýri.
Öskubuska og prinsinn hennar lifðu hamingjusöm upp frá því
en aðalatriðið er, herrar mínir...
að þau lifðu í raun og veru.
DVD texti: Visiontext
Ripped by: SkyFury